رهایی بخش

من می نویسم به این نیت که نوری از خود بر من ساطع خواهد کرد.

آخرین دادگر

به نام خداوندِ دهشکار، به نام خداوندِ کردگار
دیر زمانی است که سعی می کنم خوب را از بد و شر از نیک بیابم.
دیر زمانی است که نگاه می کنم به آنچه در اطرافم رخ می دهد.
متاسفم، هر چه به پیرامون رخ می دهم. کار پسندیده ای نیست که بر لبم لبخند نقش ببندد.
پرسه جو کرده ام و دیدم نگاه من با نگاه دیگری یکیست و آنها هم نمی بندند تبسم ای.
روزگاریست که فریادها فریاد حق نیستند. عیب از کیست؟
از من است؟ که فریادم به کس نمی رسد. یا از؟
من جوانم. خونِ چکیده از اثابت خمپاره ای بو نکرده ام. آوار سقف ها از برخورد موشک ندیده ام.
اما از من تقاص چه چیزی می خواهید؟ اینکه نبودم؟
مرا می خواهید محصور کنید! نمی خواهم آقا. این بهشت اجباری را.
اگر این نیست.پس بگو با من درد چیست؟
درد هست و درمانی نیست.
به من آموخته اند بزرگانم که به بزرگان احترام بگذارم. اما وقتی به ناموسم احترام نگذارند، افرادی که ذکرشان نام توست، اعمالشان به گفته خودشان سخن توست.....
پس به چه کسی امید ببندم، جز به آخرین دادگر، امید داشتن.            
------------------------------------------
برسد به دست محمد ابن الحسن العسکری
۲ نظر ۰ موافق ۰ مخالف
هاتف ..
۱۵ ارديبهشت ۲۱:۴۶
عجب متنی ... عجب پستی ..
واقعا آفرین ..

پاسخ :

سپاس :)

حوا ...
۱۶ ارديبهشت ۰۸:۲۲
حواپسند... همین :)

پاسخ :

ممنون :)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
پیام های کوتاه
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان