رهایی بخش

◾️SAOSHYANT◾️

انسان کلاسیک

« شما می توانید تصور کنید که در آینده، رئیسی بر سر کار بیاید که بگوید در نیمه دوم، هواداران از طریق شبکه های اجتماعی می توانند یک تعویض انجام دهند. این اتفاق خواهد افتاد.البته به شخصه چنین چیزی را نخواهم پذیرفت چون یک مربی و انسان کلاسیک هستم اما در مسیر رسیدن به چنین چیزی قرار داریم. اگر قدرت شبکه های اجتماعی را تصور کنید، چیزی که به نظر بدتر می رسد، نظر اکثریت نیست بلکه این اقلیت افراطی هستند که قدرتی دیکتاتور گونه دارند. چنین چیزی برایم قابل قبول نیست و به شیوه ای دیگر رشد یافته ام. می توانید تصور کنید که 20 سال دیگر، یک ربات روی نیمکت مربیگری بنشیند.»

                                                                                        آرسن وینگر


۰ نظر

پنج وارونه

پنج وارونه چه معنا دارد ؟

خواهر کوچکم این را پرسـید!

من بـه او خندیدم.

کــمـی آزرده و حـیرت زده گــفــت :

روی دیوار و درختـان دیدم

بازهم خندیدم !

 گفت دیروز خودم دیـدم

پسر همسایه پنج وارونه به

 مینو میداد

آنقدر خنده برم داشت ؛

که طفلک تـرسید !

بغلش کردم و بوسیدم؛

 و با خود گفتم

بـعدها وقتی غـم

سقف کوتاه دلت را خم کرد

بـی گمان می فهمی

پنج وارونه چه معنا دارد ... !

                           

                                                                         سهراب سپهری

                                                                                     متولد:15/مهر/1307

۲ نظر

حق دفاع

نباید فراموش کنیم که ما فقط یک طرف داستان را شنیده‌ایم چون فقط کتاب‌هایی را خواندیم که خدا نوشته و شیطان هیچگاه حق دفاع از خود را پیدا نکرده ...

                                                                                          ساموئل باتلر

۳ نظر

یادداشت

دنیا پر از بدی است. و من شقایق تماشا می‌کنم. روی زمین میلیونها گرسنه است. کاش نبود. ولی وجود گرسنگی، شقایق را شدیدتر می‌کند. و تماشای من ابعاد تازه‌ای می‌گیرد. یادم هست در بنارس میان مرده‌ها و بیمارها و گداها از تماشای یک بنای قدیمی دچار ستایش اُرگانیک شده بودم. پایم در فاجعه بود و سرم در استتیک. 

وقتی که پدرم مرد، نوشتم: "پاسبان ها همه شاعر بودند. "

حضور فاجعه، آنی دنیا را تلطیف کرده بود. فاجعه آن طرف سکّه بود و گرنه من می‌دانستم و می‌دانم که پاسبان‌ها شاعر نیستند. در تاریکی آن قدر مانده‌ام که از روشنی حرف بزنم. چیزی در ما نفی نمی‌گردد. دنیا در ما ذخیره می‌شود. و نگاه ما به فراخور این ذخیره است. و از همه جای آن آب می‌خورد. وقتی که به این کُنارِ بلند نگاه می‌کنم، حتی آگاهیِ من از سیستم هیدرولیکیِ یک هواپیما، در نگاهم جریان دارد. ولی نخواهید که این آگاهی خودش را عریان نشان دهد. دنیا در ما دچار استحالهٔ مداوم است. 

من هزارها گرسنه در خاک هند دیده‌ام و هیچ وقت از گرسنگی حرف نزده ام. نه، هیچ وقت. ولی هر وقت رفته ام از گلی حرف بزنم دهانم گس شده است. گرسنگی هندی سَبک دهانم را عوض کرده است و من دِین ِخود را ادا کرده‌ام.

                                                                                     سهراب سپهری

                                                                                      آبادان / 7 / فروردین

۱ نظر

بر آنم که زندگی کنم

پیش از آنکه واپسین نفس را برآرم

                                             پیش از آنکه پرده فرو افتد

                                                                              پیش از پژمردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

                             بر آنم که عشق بورزم

                                                            بر آنم که باشم.

در این جهان ظلمانی

                       در این روزگار سرشار از فجایع

                                            در این دنیای پر از کینه

                                                           نزد کسانی که نیازمند منند

                                                                             کسانی که نیازمند ایشانم

                                                                                             کسانی که ستایش‌انگیزند.

تا دریابم

            شگفتی کنم

                              بازشناسم

                                             که‌ام

                                                    که می‌توانم باشم

                                                                             که می‌خواهم باشم؟

تا روزها بی‌ثمر نماند

                    ساعت‌ها جان یابد

                                    لحظه‌ها گران‌بار شود

                                                           هنگامی‌که می‌خندم

                                                                             هنگامی‌که می‌گریم

                                                                                               هنگامی‌که لب فرو می‌بندم.

در سفرم به سوی تو

                 به سوی خود

                          به سوی خدا

                                     که راهی‌ست ناشناخته

                                                          پُر خار

                                                                 ناهموار

                                                                    راهی که باری در آن گام می‌گذارم

                                                                              که قدم نهاده‌ام

                                                                                                  و سر بازگشت ندارم.

بی‌آنکه دیده باشم شکوفایی گل‌ها را

                          بی‌آنکه شنیده باشم خروش رودها را

                                       بی‌آنکه به شگفت درآیم از زیبایی حیات

                                                     اکنون مرگ می‌تواند فراز آید 

                                                                 اکنون می‌توانم به راه افتم

                                                                             اکنون می‌توانم بگویم که زندگی کرده‌ام.


                                                                       شاعر:مارگورت میکل

                                                                       ترجمه:احمد شاملو


۰ نظر

لذت بردن

از مترسکی سوال کردم: آیا از تنها ماندن در این مزرعه بیزار نشده‌ای؟
پاسخم داد: در ترساندن دیگران برای من لذت به یاد ماندنی است،
پس من از کار خود راضی هستم و هرگز از آن بیزار نمی‌شوم!

اندکی اندیشیدم و سپس گفتم:
راست گفتی! من نیز چنین لذتی را تجربه کرده بودم!

گفت: تو اشتباه می‌کنی!
زیرا کسی نمی‌تواند چنین لذتی را ببرد،
مگر آنکه درونش مانند من با کاه پُر شده باشد!

“جبران خلیل جبران”



۱ نظر

کمال ایمان!

بدان ایمان غیر از علم به خدا... و علم به ملائکه و رسل و کتب و یوم قیامت است. چه بسا کسی دارای این علم باشد، و مومن نباشد! شیطان، عالم به تمام این مراتب، به قدر من و شما هست، ولی کافر است. بلکه ایمان یک عمل قلبی است که تا آن نباشد ایمان نیست. باید کسی که از روی برهان عقلی  یا ضرورت ادیان چیزی را علم پیدا کرد، به قلب خود نیز، تسلیم آنها شود ، و عمل قلبی را، که یک نحو تسلیم و خضوعی است و یک طور تقبل و زیر بار رفتن است انجام دهد تا مومن گردد، و کمال ایمان اطمینان است. نور ایمان که قوی شد، دنبالش اطمینان در قلب حاصل می شود و تمام اینها غیر از علم است.

آیت الله خمینی

چهل حدیث

۲ نظر

سند حقانیت

اصلا آرزو دلیلی بر استعداد است. وقتی آدم آرزو می کند که ای کاش، من چنین و چنان باشم. بدانید که حتما می تواند انجامش دهد. وگرنه آرزو نمی کرد. هیچ بره ای که به دنیا می آید، آرزو نمی کند که ریئس دانشگاه هاوارد شود. اصلا به ذهنش خطور نمی کند. هر کی در دلش هر آرزوی هست، برآورده خواهد شد. شک نکنید. برای اینکه اصلا، آرزو سند حقانیت ماست.

 مولانا میگه: این طلب در تو گروگان خداست/ زانک هر طالب به مطلوبی سزاست.

     دکتر حسین الهی قمشه ای

۲ نظر

از مردم ایران می ترسم!

از مردم ایران می ترسم!

چند سال پیش که استان گیلان و شهررشت برف سنگینی بارید و شهر چند روزی دچار بحران شده بود ، از دوستی شنیدم که نان لواش هر بسته تا بیست هزارتومان فروخته شد .

قبل از زلزله کرمانشاه ، قیمت کانکس حدود یک و نیم تا دو میلیون بود و پس از زلزله قیمت کانکس به حدود هفت میلیون رسید.

با یک برف که شهر تهران به بحران رسیده ، قیمت کرایه تاکسی از فرودگاه امام تا شهر تهران به یک میلیون رسیده است . 

اینکه مسئولین مدیریت بحران بلد نیستند ، عجیب نیست ، چون مدیریت یک تخصص آموختنی است که این عزیزان نیاموخته اند.

اما چه بلایی بر سر انسانیت آمده است . خیلی دوست دارم کسانی که در شهر رشت نان لواش را بسته ای بیست هزارتومان به مردم فروخته اند از نزدیک ببینم  ، برایم جالب است فروشنده کانکس هفت میلیونی خانواده دارد یا نه ؟ راننده تاکسی که کرایه یک میلیونی از مسافرش طلب می کند ، به کدام خدا اعتقاد دارد ؟

حتما فیلم دوربین مخفی ایرانی که اخیرا منتشر شد دیده اید که مردم عادی کوچه و خیابان چگونه پولهای یک نابینا را با وقاحت تمام می دزدند !

ادامه مطلب ۲ نظر

از یه قارچ یاد گرفتم

داشتم غذا می پختم. گفتم بزار یه ناخنکی بزنم بهش.

بعد چشمم افتاد به یه قارچ که داشت خودنمایی می کرد.

گفتم الان حاسبتو می رسم با قاشق دنبالش کردم. مثل ماهی هی در می رفت. پیش خودم گفتم تو اخر تو این غذا خورده میشی.

لجمم در آمده بود، گفتم: حتما می خورمش.بلاخره با قاشق گرفتمش با یه حس رضایت اومدم بخورمش که یهو افتاد رو زمین. خیلی اعصابم خورد شد.

بعد که فکر کردم دیدم وقتی داشتم قارچارو میشستم یه قارچ هم افتاد بود زمین و من بی توجه انداخته بودمش تو سطل زباله. فهمیدم این کار هر کاری کرد تا بره پیش اون، حالا نمی دونم مادرش بود، عشقش بود....

ولی فهمیدم اون قارچ هم می خواست به من بفهمونه که با تلاش و پا پس نکشیدن به اون چیزی که می خواهی می رسی....


تراشات ذهن یک الاغ قهوه ای

    سها حقیقت

۲ نظر
طراح قالب : عرفـــ ـــان حق نوشتن و نشر در این وبلاگ برای سوشیانت محفوظ است