ته مانده

من در تلاطم نبودن ها هستم. در تلاطم خواستن ها و نرسیدن ها. در پشت دیواری که سالیانیست وعده آوار کردنش را در سرم می پرورانم. 

من در رویا به سر می برم که هیچگاه پایان نمی یابد و روزی دیگر با لباسی دیگر به سراغم می آید. من مسخره دل خویش شده ام که هر لحظه به رنگی دیگر این تابلو سفید را لکه دار می کنم.

من بر روی زندگی خویش سنگها انداختم به امید اینکه روزی ستونی بسازم ولی هر بار با پرتاب دستی، گوشه ای را زخمی کردم و حال در زیرشان مدفوع شده ام.

من در این تاریکی وعده روشنایی می دهم. وعده چیزی که هیچگاه چشمانم با آن رو در رو نشده اند. من بازگو می کنم صحبتی را، حرفی را، که هیچگاه با انگشتانم لمسش نکرده ام...

زندگی من صحفه ای کتابی است که روزگاریست آن کتاب را بسته ام.

زندگی من به سان مداد نوک شکسته است که مداد تراش را در انگشتان فشرده اش قایم می کند.

زندگی من به سان قلکی است که حسرت صدای سکه ای را به اسکناس می خورد.

زندگی من روزگاریست که تمام هست و اینا ته مانده عشقیست که از مادرم نصیبم می شود...


  • سوشیانت

درست مثل این

 دیدار ما یک اتفاق تکرار نشدن خواهد بود. اگر اینجوری  راحتر فراموش خواهی کرد. پس درست مثل این فکر کن

بوسه های نیمه شب، تلخ ترین مزه بود که خواهی چشید. اگر اینجوری بخاطر رفتنت راحتر خواهی خوابید. پس درست مثل این فکر کن

اگر حرف های عاشقانه ای که می زدی بخاطر این بود که من احساس تنهای موقت نکنم. پس درست مثل این فکر کن

اگر صبح ها که چشم در چشمهایم می دوختی بخاطر این بود که من زیباترین منظره را می دیدم. پس درست مثل این فکر کن

با دستها آویزانم و آخرین امیدم ، ساقه خشکیده درخت بر روی پرتگاه است. او خواهد شکست و تنها همین را از آینده ام می دانم. در دره خواهم افتاد. من نخواهم مُرد در واقع جسدی بو گرفته ام که سالیانیست از مرگم می گذرد.

هر چه گذشته دردناک را مرور می کنم بیشتر می یابم مقصر کیست؟ این تنها سوال من نیست.

حتی یه چوب خشکیده حق انتخاب دارد که خاکستر شود یا تکیه گاه و تو انتخابت را زمانی علامت زدی که تنها نبودی.

تو با جا قدمهای جا مانده ات فقط یه چیز را به من آموختی: عاشق مردی که بهت وابسته نیست، نباش.

  • سوشیانت

صدا بزن مرا

اگر صدای من را واضح میشنوید یعنی اینکه شما دارید میمیرید!
باید در قبری خوابید تا نم ناکی آسوده خاطری این تاریکی مطلق را لمس کرد. 
من گمشده ای هستم که با خیره سری، مرگ هم به سراغم نمی آید. 
من انسانی تهی هستم که شکست را از بودن ترجیح داده ام. 
منم یه روزی در رویاهام غلط می زدم ولی اینک پلک می زنم و مرگ را انتخاب کرده ام.
این حرف را از یه درخت شنیده ام: لذت بخش ترین کار دنیا، تو رویا ماندن است.
اما شما ها بیدار شده اید، چون در حال دنبال کردن این واژه ها هستید. پس باید بگویم: متاسفم.
الان تو ذهنِ آشفته تان به دنبال راه فرار هستید اما باید بگویم: کلید درها در دست اوست.
با ظاهرِ آرام روی صندلی بشینید و یکی از گزینه های روی میز را تیک بزنید.

{} غرق
{} طناب
{} رگ
{} گلوله
{} سقوط

من هنوز انتخابم را نکرده ام، شما چطور؟
برای اولین بار به ماها حق انتخاب داده اند. پس انتخابتان را تیک بزنید. مگر اینکه اندیشه دیگری داشته باشید.
شما فقط یک انتخاب دارید که جزء گزینه های بالاست. دیگر راهی نیست؟
آره، منم کتابهای زیادی مطالعه کرده ام که جمله های دارند با منظور اینکه همیشه می شود در آغاز قدم گذاشت. ولی ماها دیگر ملولتر از آن هستیم که توان حجمِ این نوشتجات را داشته باشیم و دروازه های دنیایی جاوید گشوده شده اند..
پس تیکتان را بزنید بدون لغزش دست.
فقط کافیست به مرگ بگویید: صدا بزن مرا، صدا بزن مرا...
اینقدر درنگ فقط باعث می شود بیشتر از خودتان متنفر شوید، پس آخرین جوهر را بریزید.
ما روزی خواهیم مُرد. پس بهتر نیست زمان و مکان با انتخاب خودمان باشد؟
نیازی نیست دوباره بپرسم سوال را پس برگه هاتان را تحویل دهید.
اگر تفکر دیگری ندارید؟
 
  • سوشیانت

آینده را به یاد آوریم

با عبور از دشتی به دریایی خواهید رسید و با عبور از صخره ای به قلعه ای پا خواهید نهاد.

تمام این رویدادها تجربه شده اند که ما آن را آموخته ایم. آینده را به یاد آورید تا بتوانید قدم بردارید. آنچه می خواهید در دو چیز است. اندیشیدن به آینده و قدم برداشتن به سمت آینده.

شما می پندارید که بزرگ شده اید اما با اندیشه پیشینیانتان. خورشید امروزتان قطعا خورشید دیروزتان نخواهد بود. پس این خردمندانه نیست که با تفکر گذشته خود را برنداز کنیم.

آری، ما از گوشت و خونِ گذشته ایم اما با تفکر فردا. ما به سمت او پیش می رویم پس بهتر از بدانیم از آن ، چه می خواهیم.

خیلی از ما، معنای شکست را نمی دانیم. ما به هیچ سمتی پیش نمی رویم. آنگاه غبطه شکست را می خوریم.

آینده را به یاد آوریم. شاید در این جهانِ منجمد ناشناس بهترین چیز برای بخاطر سپردن باشد.

آیا شما از به یاد آوردن آینده تان خشنود هستید؟


*فقط در مورد تفکر به آینده یک چیز را فراموش نکنیم" ما نمی توانیم از 10 پله با یک گام عبور کنیم". آینده تان را ریز ریز کنید با هدفی بزرگ.

  • سوشیانت

شهر من

دروازه گشوده شد ولی هیچکس از آن عبور نکرد. می دانی چرا؟

در حوالی کوچه های متروک این شهر صدای خنده کودکانِ بازیگوش نیست.

در انتهای پشت بام های خمیده این شهر هیچکس نیست، که بخواهد با شما دیدار کند.

سخن من از مکانیست، که دور افتاده از نگاه انسان ها...

شهر من به همه جا ارتباط دارد و هیچ مکانی به آن مرتبط نیست!

اینجا همیشه شعری برای خواندن هست.

اینجا همیشه عشقی برای شروع هست.

درختان عاشق شکوفه دادن هستند اما گنجشکان دوست ندارند باشند در کنار آنها!1

 با تمام این ها، این شهر هنوز کامل نیست. آن چیزی کم دارد که خریدنی نیست. 

هر شب مهتاب آن را از من طلب می کند و من هنوز آن را نیافته ام.

آیا تو، آن را ندیده ای؟


1-" اما گنجشکان دوست ندارند در کنار آنها باشند" دوستم میگه: سبک نباید بر اصول غلبه کنه. من مخالف نظرش نیستم. اما دوست دارم اینطور خوانده بشه. همین :)

  • سوشیانت

کار من، نگریستن است.

وقتی تو نیستی کار من نگریستن است، به اینکه تو پشت پرده سپید ایوان هستی اما آن را نکش کنار چون تو را تخواهم دید. اینبار روبروی پنجره ایستاده ام و می نگرم که تو پشت پنجره هستی اما گل ها را آب نده، چون من تو را نخواهم دید. این فکر های من است زمانی که آفتاب نیمه ما را در آغوش گرفته است. او زمانی از ایستادن خسته خواهد شد و وقتی این اتفاق انجام شود. زمانش رسیده تا تو را لمس کنم. پس باید دراز بکشم و چشمانم را ببندم. من عاشق این نگریستنم. ایتبار دست در دست همیم زیر کاج های که نَم نَمِ باران دارد برگ هاشو تازه می کند. آری یادم هست. گفتی باران خواهد بارید اما من یادم رفت چتر بیارم...

زمانی که کوهسار از قامت خورشید کم می آورد. زمانی است که تو را باز از دست خواهم داد. این روزگار من است وقتی تو گفتی فراموشم کن و رفتی. من هیچگاه نخواهم نگریست که الان کجایی. هیچگاه نخواهم نگریست کنار کی هستی. برایم مهم نیست.

راستی امشب روی پشت بام منتظرتم...


  • سوشیانت

بر آنم که زندگی کنم

پیش از آنکه واپسین نفس را برآرم

                                             پیش از آنکه پرده فرو افتد

                                                                              پیش از پژمردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

                             بر آنم که عشق بورزم

                                                            بر آنم که باشم.

در این جهان ظلمانی

                       در این روزگار سرشار از فجایع

                                            در این دنیای پر از کینه

                                                           نزد کسانی که نیازمند منند

                                                                             کسانی که نیازمند ایشانم

                                                                                             کسانی که ستایش‌انگیزند.

تا دریابم

            شگفتی کنم

                              بازشناسم

                                             که‌ام

                                                    که می‌توانم باشم

                                                                             که می‌خواهم باشم؟

تا روزها بی‌ثمر نماند

                    ساعت‌ها جان یابد

                                    لحظه‌ها گران‌بار شود

                                                           هنگامی‌که می‌خندم

                                                                             هنگامی‌که می‌گریم

                                                                                               هنگامی‌که لب فرو می‌بندم.

در سفرم به سوی تو

                 به سوی خود

                          به سوی خدا

                                     که راهی‌ست ناشناخته

                                                          پُر خار

                                                                 ناهموار

                                                                    راهی که باری در آن گام می‌گذارم

                                                                              که قدم نهاده‌ام

                                                                                                  و سر بازگشت ندارم.

بی‌آنکه دیده باشم شکوفایی گل‌ها را

                          بی‌آنکه شنیده باشم خروش رودها را

                                       بی‌آنکه به شگفت درآیم از زیبایی حیات

                                                     اکنون مرگ می‌تواند فراز آید 

                                                                 اکنون می‌توانم به راه افتم

                                                                             اکنون می‌توانم بگویم که زندگی کرده‌ام.


                                                                       شاعر:مارگورت میکل

                                                                       ترجمه:احمد شاملو


  • سوشیانت

چرا بر من نیست؟

تنهایم و دیگر انسانی نیست که بتواند مرا از این تنهایی برهاند. او را در آغوش گرفته ام بی آنکه تپشی برایش داشته باشم. من انسانی هستم که از همنوعانم دورم. بدون آنها آسمان آبی است، بدون آنها بامداد می آید و شامگاه می رود اما نبود چیز دیگری حس می شود. 

اینجا سرزمین من است و من پاس می دارم آن را. در اینجا هیچ چیز رخ نشان نمی دهد، جزء تکه پنجره ای که دشت را نمایان می کند.  نمی توانم بگویم انتخاب من است و حتی نمی توانم بگویم انتخابِ دیگری بود یا خیر. در اوایل امید به گذشتنش هست اما هر چه می گذرد این امید رخ به رنگ می برد.

خسته نیستم،

 آشفته از.... نمی دانم. 

باز به تنهایی می رسم. چرا بر من نیست؟ این تنها چرای زندگانی من است. با تمام این حرفها هنوز نمی دانم مخاطبم کیست!


  • سوشیانت
Designed By Erfan Powered by Bayan